vrijdag, juli 28, 2006

Naar La Spotte Bloque!

Ik ga vanavond met het hele gezin naar La Spotte Bloque om Nico en Yannah bij te staan in de keuken.
Ik ga wat smerigs doen met Avocado's en Bananen......


En wat kunstzinnigs in de stijl van Bob Ross.......

woensdag, juli 26, 2006

Wrap voor op het strand!

Heerlijk weer om de hele dag voor de ventilette te liggen en 's avonds richting strand te vertrekken om daar te eten. Het voordeel is een verkoelend windje, genoeg parkeerplaatsen en weinig volk.
Voor 4 personen:
Bak een pond in stukjes gesneden kipfilet bruin, voeg op het laatste een beetje ketjap toe en een goede pindasaus. Even doorbakken en uitzetten.
Leg 8 wraps klaar, doe op elke wrap een beetje tauge en wat van het kip-pindasaus mengsel en vouw ze mooi dicht.
Verpak per stuk in alu-folie en leg ze in de koelkast.
Maak er per persoon een bakje fruitsalade bij, doe alles vlak voor vertrek in de koelbox, met flink veel drank (en glazen), stapel er nog wat chocolade-mousse toetjes bovenop en vertrek onmiddelijk naar het strand voor een luxe drie-gangen diner tussen de krijsende meeuwen die azen op achtergebleven eten.......

zondag, juli 23, 2006

La Spotte Bloque



Yannah en ik zullen de komende maanden weer veel tijd doorbrengen in ons restaurant in Frankrijk. Hierrrrrr kan je lezen hoe het ons vergaat. Natuurlijk zullen we regelmatig recepten op deze site blijven posten.

woensdag, juli 19, 2006

Anvers!

Vorige week naar Antwerpen geweest en natuurlijk heerlijk gegeten!
Onze favoriete brasserie is Appelmans, vooral erg leuk in de zomer, lekker op het terras eten, mensen kijken en met uitzicht op de drukste pizzeria van Antwerpen:
Da giovanni. Een spektakel!
Heerlijk om anderen een stugge pizza weg te zien kauwen terwijl je zelf aan een goed glas wijn zit met heerlijk Belgisch stoofvlees.
Ook binnen is de Brasserie een genot om te zitten, met als eyecatcher de prachtige Absinth-bar.....doen dus, de volgende keer in Antwerpen!

maandag, juli 17, 2006

BEENHAM EN JAZZ (2)

Nou, Rotterdam staat beenhamgesproken op de kaart. Wat een enorm succes was het op North Sea Jazz, dit weekend. Een hoop gezeik vooraf. Allemaal emotionele oude lullen met kunstnijverheidswijven naast zich die een beetje sentimenteel stonden te doen over Den Haag. "Ohhh wat erg, Rotterdam. Nee dan Den Haag! Dat was zo puur, als 5000 zweterige muskusratten in een gangetje wachten op een oude neger die een saxofoon op zijn kin liet balanceren. Dat had je nu niet meer, die typische geur van Jazzliefhebbers." Ja, de neten! Ik wist niet eens dat het de jaren hiervoor in Den Haag was. Dom gelul over Den Haag dit en Den Haag dat. Vraag maar aan Barry Hay hoe fijn hij Den Haag vindt. Die pist op zijn stad sinds hij lekker tegen het Vondelpark aan woont en ik heb zelfs gehoord dat hij ook weer uren op zijn dwarsfluit oefent. Is dat goed nieuws of niet! Barry, die ons bijna was ontvallen na het eten van een verkeerd stukje kip. Typisch Bar. Staat hij met Schiffmacher te lullen op een feestje over tatoeëren onder je voetzolen op Borneo en dan in zijn enthousiasme vijf rauwe sateetjes op vreten. Leer mij Barry kennen…

Maar goed, verandering van stad doet vreten, want godverdomme wat vielen ze aan die jazzliefhebbers, op mijn broodjes Beenham Royale en Croissantje Beenham Totaal. Ik noemde ze alleen anders. Ze laten zich graag belazeren, Jazzliefhebbers. Ik had het luxe broodje speciaal voor dit festival de Sandwich Coltrane Met Jazzuitjes genoemd. Ging er in als een gek. Ook veel bluesbroodjes verkocht. Dat vinden blanke Nederlanders dan te gek, dat ze net als echte negers kippenvleugeltjes met hun tanden aan stukken staan te scheuren, dus ik had de Blind Boy Jefferson Ciabatta in de aanbieding, zeg maar een droog stuk brood en dan moesten ze hun hand ophouden, flikkerde ik er een stuk uitgebakken beenham in en dan moesten ze zelf, net als Blind Boy Jefferson, maar zien of ze het in hun mond kregen.

Maar wat jullie natuurlijk willen weten is of ik nog bekende mensen aan mijn stand heb gehad, artiesten enzo. Nou en of. Ik was vrijdag mijn spullen aan het uitladen, beetje die bakplaten invetten en mijn ham uit de achterbak halen, staat er een gozer met een hoofdtooi steeds heel druk om me heen te bewegen. En maar mompelen. "Bonepigmeat, you've got bonepigmeat mate, can i get some bonepigmeat. " Hypernerveus werd ik van die jongen. Dus ik zeg tegen hem: "zeg Hiawatta, als jij even daar ergens in de hoek van de Ahoy met je pijl en boog op blanken gaat staan schieten zou je me een enorm plezier doen." Hij maar doorlullen. "Bonepigmeat!! Bonepigmeat!!" Ik nog een paar keer geprobeerd hem weg te krijgen. Riep ik: "kijk Klukkluk, daar een buffel, in de kleine zaal! " Trapte hij niet in. Bleek dat dus later Jamiroquai te zijn, die jongen die danst alsof hij met zijn blote voeten op een bakplaat staat. Wist ik helemaal niet.

Even kijken, wie waren er nog meer. Randy Crawford die heeft zes broodjes naar binnen staan te schoffelen vlak voordat ze moest zingen. "One day I'll fly away". Jaja, maar niet met die dikke beenhhamreet. Kolere. Die krijg je met zes straalmotoren aan haar togus nog niet de lucht in.
Even kijken, eh, o ja, die Randy Newman. Stond ook in de rij voor een broodje. Ik nog een geintje maken. Ik zeg, toen hij aan de beurt is: "wat heb jij tegen kleine mensen? Hij kijken enzo weetjewel. Ik zeg: "zijn die minder of zo, kleine mensen? Is dat leuk, liedjes zingen over kleine mensen omdat we zelf zo'n grote jongen zijn."Ging hij zich verontschuldigen, dat hij het zo niet had bedoeld. Enige man. Heb ik hem nog een heel klein broodje gegeven, nou ja, dat is beenhamhumor, daar moet je bij zijn geweest.

Verder alles gewoon zijn gangetje eigenlijk. Het is allemaal helemaal opgegaan. John Scofield heeft gisteren nog de bakplaat schoon staan schrapen met een mes. Die wilde alleen het vet opvreten. Nou ja, een artiest zullen we maar zeggen. Nee, volgend jaar zeker weer, naar North Sea Jazz. Toppie. Tot dan.

woensdag, juli 12, 2006

BEENHAM EN JAZZ (1)

Ik heb een tijdje niets geschreven op dit onvolprezen kooklog, maar ik had het gewoon erg druk. Ik heb wekenlange onderhandelingen achter de rug. Een enorm gedoe, verharding van standpunten, kwaad weglopen van tafel, een paar dagen onvindbaar blijven, dan weer vloekend de onderhandelingen openen etc., maar gisteren was er dan de doorbraak; ik ben de officiële beenham leverancier van North Sea Jazz. Van vrijdag tot en met zondag staan er pakweg 20.000 mensen in de rij om bij mij een broodje beenham te eten.

Een maand of vijf geleden werden de eerste contacten gelegd. Waarschijnlijk is de organisatie via Google op deze site terecht gekomen toen ze zochten op het woord "beenhamboertje". Nou ja, beetje heen en weer gemaild en toen was er al wel een soort van wederzijds vertrouwen.Ik wilde wel echt zeker weten dat ze er geen ordinaire toestand van gingen maken, dus dat er geen half ontblote jazzproleten met kluiten mosterd op hun buik mijn beenham naar binnen gingen staan proppen. Beenham eten kan namelijk zoveel méér zijn. Ik heb een jaar of 14 geleden op North Sea Jazz 130 mannen met baarden en zwarte coltruien om een beenhambeunhaas zien staan dringen en toen heb ik gezworen: dat nooit. Maar goed, ze konden mij absoluut een respectvolle beenhamsfeer garanderen. Ik kom dit weekend in een aparte ruimte te staan, de zogenaamde Beenham Suite. Mensen die in korte broek binnen willen komen daar lullen we verder niet eens over. Die gaan maar een broodje gezond kopen.

Ik wil dit weekend vooral de beenhambeleving naar een ander niveau tillen. Veel mensen zien bij beenham toch hele onsmakelijke bakplaten vol dood dier voor zich, sudderend in eigen vet en daar dan subversieve beenhamverkopers bij met hun vingers vol pleisters. Daar walg ik ook van en die mensen doen de beenhambusiness geen goed. Daarom doe ik de verkoop zelf. Ik vind het heel belangrijk dat je de mensen, terwijl ze op hun broodje wachten, een stuk beenhamknowhow aan kunt bieden. Veel mensen reageren daar heel enthousiast op, al die beenhamweetjes. Vaak weten ze bijvoorbeeld helemaal niet dat de beenham uit het Schauerkratzgebied, iets ten Oosten van Daufelberg, dat de boeren daar een rokende stok met ezelpek in de ham duwen als die zijn zesde rijpingsdag ingaat. Ja, je kunt wel gewoon staan gaan vreten, maar ik vind het heel belangrijk dat je de beenham in een historisch perspectief tot je neemt. Ik heb ook speciaal voor deze beenham-event wat jazz gekoppelde beenhamverhalen geresearcht en dan loop je tegen hele verrassende dingen aan, namelijk dat Chet Baker zijn vader vroeger ooit zelf een beenham heeft gerookt en dat Chet toen besloot om saxofoon te gaan spelen wat ook weer niks werd waarna hij toch maar voor de trompet koos en dan heb ik het niet eens over Sonny Rollins die er een heel moeilijk verkrijgbaar conceptalbum aan heeft gewijd, namelijk het op Impulse uitgebrachte Legpigsmoking met daarop het zestien minuten durende nummer Sand Witch Meat Me At The Corner. Nou ja, als ik daar over begin te praten houd ik niet meer op.

Ik moet nu nokken want ik ga zo direct naar mijn vaste beenhamboertje om mijn achterbak vol te gooien met zes op staalwol gerijpte vierdejaarshammen. Vrijdagmiddag, vlak voor het opbouwen praat ik jullie nog even bij en dan natuurlijk maandag een verslag van drie dagen beenham en jazz. Tot dan!